- Co?!! – Krzyknęła z zdziwienia Carla. – Nie możliwe przecież.
- Tak. – Odpowiedziała Danielle. – Jest to prawda.
Carla i Danielle rozmawiały sobie o wszystkim. O każdej osobie czy nawet o Decepticonach. Lubiły o takich rzeczach a nawet mają takie same zainteresowania. Wtedy podeszła Cassidy do nie. Spytała.
- Co robicie?
- Gadamy sobie. – Odpowiedziały.
- Myślałam, że mnie obgadujecie podczas mojej nieobecności. – Powiedziała z kwaśną miną dziewczyna.
Zaczęły się po cichutku śmiać. Dziewczyna się spojrzała na nie.
- Bardzo śmieszne. – Powiedziała zdenerwowana.
- Nie z ciebie śmiejemy się tylko z kogoś innego. – Rzekła Carla.
- No na pewno. – Mruczała pod nosem dziewczyna.
- Zawsze jesteś jakaś z nerwem. – Powiedziała Danielle.
- Nie wiecie gdzie jest nasza Szefowa? – Spytała się Carla do Cassidy.
- A skąd mam wiedzieć. – Rzekła – Na pewno na Sali treningowej. – Odpowiedziała dziewczyna.
- Może pójdziemy do niej? Co wy na to?
- Nie wiem. – Zaczęła mówić Danielle. – Merissa chce trochę samotności. Cały czas trenuje. Ale…
- Masz racje. – Zaczęła Cassidy mówić przerywając Danielle. – Cały czas jest w tej sali od trzech dni. Musimy coś zrobić? Jak?
- Chodźmy teraz i pogadamy z nią trochę. – Rzekła Carla.
- Chodźmy. – Powiedziała Cassidy do nich.
Poszły.

*

W tym czasie na sali treningowej Merissa odpoczywała po tym ćwiczeniach. Cały czas myślała o szukaniu Mini-conów, o Decepticonach a nawet o Karen. W sercu jest pogrążenie rozpaczy i niesprawiedliwego zdania, które usłyszała 5 lat temu. Teraz się mści i chce pozbyć się Karen jak na zawsze, ale szanowała ją i była jej jak siostrą. Czasy się zmieniły.
Wtedy weszły dziewczyny.
- Hej Merii!! – Krzyknęła Carla machając jej.
Merissa się zdziwiła z ich widoku. Nie wiedziała, że przyszły porozmawiać z nią o różnych rzeczach. Umiała je rozumieć, ale też ich szanuje i traktuje jak swoje siostry. Podeszły do nie uśmiechając się. Dziewczyna lekko się uśmiechła i spytała lekko dziwiąc się na ich przybyciu.
- Po tutaj jesteście?
- Przyszliśmy z tobą pogadać. – Odpowiedziała Danielle.
- Masz czas na rozmowę? – Spytała się miło Cassidy.
Dziewczynie na chwile się zastanowiła. Dlaczego nie pracują? Po co ich rozmowy?
- Jeśli chcecie mnie na mówić do czegoś to ja nie zgadzam się. – Powiedziała ostatnie słowo.
- Nie będziemy ciebie namawiać do czegoś tylko…
- Tylko normalnie porozmawiać. – Powiedziała Cassidy.
- Dobra. – Powiedziała z marudą Merissa. – Usiądźcie.
Dziewczyny usiadły na miękkim materacu. Zaczęły się opowiadać. Najpierw Carla.
- Wiecie, co dziewczyny… - zaczęła mówić dziewczyna. – Wkurzają mnie te…
- Nie tylko ty, bo ja też. – Powiedziała Merissa do niej. – Wkurza jeden z nich. – Dodała.
Cassidy spojrzała się na nią. Merissa była starszym stanie wściekłości. Nie chciała o tym porozmawiać, ale jednak…
- Merissa? Gryzie cię coś? – Spytała się martwiąc dziewczyna.
- Ich przywódca ma do mnie pretensje. – Zaczęła mówić. – Uważa, że jestem wkurzająca dla niego i cały czas rozmyślam. – Powiedziała.
- Achhh… Merissa… Rozum. Oni są dziwni i też nasz uważają za dziwolągów. – Powiedziała Carla.
- No tak, ale…
- Wiem. Rozumiem.
- Carla?!!! – Krzyknęła Cassidy z przerażenia. – Masz pająka!!!
- Gdzie?… - Spojrzała się na ubranie. Dziewczyna się zaczęła śmiac. Carla spojrzała się z zdenerwoaniem. - Bardzo śmieszne… bardzo - powiedziała do niej.
- Jak zwykle?… - Mruknęła Merissa. – Przepraszam was, ale czeka na mnie nowy tekst piosenki. – Powiedziała do nie.
- Jaki? – Spytały dziewczyny.
- Dowiedzie się później. – Powiedziała – Muszę już iść. Papa. – Poszła.
Dziewczyny zostały same w sali treningowej. Chciały żeby Merissa cały czas z nimi pogadała, ale ciągle miała na głowie. Praca. Cały czas poświęca ten czas na pracę.
- Idę do swojego pokoju. Idziecie? – Spytała je.
- Ja idę się drzemiąc – powiedziała Carla. Poszła.
- JA też. Jestem zmęczona. – Rzekła do niej Cassidy. Poszła.
- trudno. – Powiedziała sama do siebie Danielle i też poszła.
Gdy poszły dziewczyny odpocząć wtedy pojawiła się ta postać, która Merissa będzie cały czas cierpieć.
- Nie długo się spotkamy. – Powiedziała sama do siebie. – Nie długo…